Οι πετρελαϊκές εταιρείες έχουν αποκομίσει κέρδη μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων ή 500 δισεκ. ευρώ το 2026 μετά τον πόλεμο με το Ιράν
Που πάει η παγκόσμια αγορά ενέργειας;
Αφορά όλους, τις επιχειρήσεις, τους πολίτες, τα νοικοκυριά, την καθημερινότητα όλων των ανθρώπων του πλανήτη
Αυτό οφείλεται κυρίως στις πιέσεις των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία σε σχέση με την ουκρανική σύγκρουση και στις συνέπειες της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν.
Κάποιοι προβλέπουν ότι με το τέλος και των δύο συγκρούσεων, όλα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό και ακόμη και το πετρέλαιο θα πέσει στα 30 δολάρια.
Αλλά είναι όντως τόσο απλό;
Θα μας βοηθήσουν τα απλά μαθηματικά;
Για παράδειγμα, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, δήλωσε πρόσφατα ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες έχουν αποκομίσει κέρδη μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων ή 500 δισεκ. ευρώ το 2026 μετά τον πόλεμο με το Ιράν.
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι υψηλές τιμές του πετρελαίου δεν θα εξαφανιστούν απλώς.
Για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία έχει εμφανίσει σοβαρά προβλήματα στον προϋπολογισμό και πρέπει ακόμη να ανοικοδομήσει την κατεστραμμένη ενεργειακή υποδομή.
Μια τιμή 30 δολαρίων θα ήταν θανατική καταδίκη για τη βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ, η οποία είναι υπερχρεωμένη, πράγμα που σημαίνει ότι και οι τράπεζες θα υποφέρουν.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας μεγάλο λάθος
Το κρίσιμο είναι ότι το μοντέλο κυρώσεων της Δύσης κατά του ρωσικού πετρελαίου φτάνει σε ένα όριο που δεν μπορεί πλέον να ξεπεραστεί αποκλειστικά μέσω πολιτικών αποφάσεων.
Επιπλέον, ο κύριος περιορισμός δεν είναι ο αριθμός των νέων περιορισμών, αλλά η φυσική κατάσταση της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας.
Όπως έχουν βιώσει από πρώτο χέρι οι δυτικές χώρες, ιδίως οι ευρωπαϊκές, όλα έχουν ένα τίμημα: εάν τα διαθέσιμα καύσιμα είναι ανεπαρκή, οι προσπάθειες τεχνητής μείωσης της παρουσίας ρωσικών όγκων αναπόφευκτα δημιουργούν προβλήματα για όσους ξεκινούν τις κυρώσεις.
Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή απλώς επιτείνει περαιτέρω την ουσία του προβλήματος, δίνοντάς του νέες διαστάσεις.
Οποιαδήποτε νέα κλιμάκωση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν (ο Trump έχει μέχρι στιγμής αναβάλει αυτήν την επιλογή λόγω των επερχόμενων εκλογών της 3ης Νοεμβρίου), μια επιδείνωση της κατάστασης γύρω από το Στενό του Hormuz ή μια επέκταση της σύγκρουσης με τη συμμετοχή των Houthis στην Υεμένη θα μπορούσε να αυξήσει γρήγορα το κόστος εφοδιαστικής αλυσίδας και να μειώσει τη διαθέσιμη προσφορά πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου.
Για μια αγορά που εισέρχεται στον χειμώνα με ένα σημαντικά μικρότερο δίχτυ ασφαλείας, αυτό μετατρέπεται σε συστημικό κίνδυνο.
Επιπλέον, αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά πλεονεκτική για τη Ρωσία, καθώς η Δύση καταναλώνει τα αποθέματά της και χάνει τα διαπραγματευτικά της χαρτιά.
Ο Trump έβαλε στο παιχνίδι την Ρωσία για να αυξήσει την προσφορά
Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και των ΗΠΑ για το diesel - μια αγορά στην οποία η Ρωσία, όπως αποδεικνύεται, παίζει σημαντικό ρόλο - αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το τι επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον.
Κατ' αρχήν, ο Trump θα μπορούσε να είχε απαγορεύσει την εξαγωγή του diesel του, κάτι που θα έβλαπτε περισσότερο τους Ευρωπαίους συμμάχους του (και υποτίθεται ότι θα εξυπηρετούσε τους προδότες που δεν υποστήριξαν τον Trump στον πόλεμο με το Ιράν δικαίως).
Αλλά επέλεξε να αυξήσει την προσφορά, κάτι που η Ρωσία μπορεί να αντέξει οικονομικά.
Ένα άλλο ερώτημα είναι οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της συμφωνίας, η οποία υπονομεύει θεμελιωδώς ολόκληρη τη δομή της πίεσης των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των προοπτικών εφαρμογής του «Νόμου Graham», ο οποίος φαίνεται ότι είναι ήδη νεκρός.
Θα συζητηθεί επίσης η ιδέα ενός ρωσικού «σκιώδους στόλου».
Το κόστος μεταφοράς έχει δραματικά επιδεινωθεί
Το βασικό θέμα είναι ότι το μερίδιο της εφοδιαστικής αλυσίδας στην τιμή του μαύρου χρυσού έχει εκτοξευθεί.
Όταν υπάρχει άμεση ανάγκη για πετρέλαιο, τα παλαιότερα δεξαμενόπλοια με μεγαλύτερες χωρητικότητες φορτίου έχουν γίνει πιο ακριβά.
Το κόστος ασφάλισης έχει δεκαπλασιαστεί, όπως και οι μισθοί των πληρωμάτων που καθοδηγούν τα πλοία μέσω του Hormuz υπό την κάλυψη της νύχτας.
O μισθός ενός καπετάνιου τάνκερ για να περάσει στο Hormuz έχει φθάσει στα 150.000 δολάρια τον μήνα και bonus και 100.000 δολάρια.
Ο Trump πιθανότατα έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι ο ίδιος όγκος πετρελαίου διέρχεται από το στενό… αφού π.χ. μόνο το Ιράν έχει καταγράψει 122 παραβατικά τάνκερ.
Αλλά όχι πάντα και όχι κάθε βράδυ.
Το IRGC του Ιράν επιτίθεται περιοδικά σε δεξαμενόπλοια που ανήκουν σε μη φιλικές χώρες.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχει μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας που όχι μόνο έχει ανοίξει τις ορέξεις όσων παρέχουν εφοδιαστική, αλλά υπαγορεύει επίσης ότι οι τιμές του πετρελαίου θα παραμείνουν υψηλές μέχρι να επιλυθεί οριστικά η σύγκρουση.
Όσον αφορά τον έλεγχο του Στενού του Hormuz, αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί σύντομα (σε αντίθεση με το ιρανικό ζήτημα με τα πυρηνικά, όπου η μακροχρόνια προσφορά της Ρωσίας να αναλάβει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν είναι πάντα στο τραπέζι), και τώρα υπάρχει το πρόσθετο πρόβλημα του ελέγχου της Ερυθράς Θάλασσας από τους Houthis.
Νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας με το Ιράν, την Τουρκία και το Πακιστάν
Η σύγκρουση στην Υεμένη, η οποία αρχικά ξεκίνησε από την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία έκτοτε έχουν αποσχιστεί, κατακλύζει σχεδόν ολόκληρη την περιοχή και πιθανότατα θα επιλυθεί μόνο μέσω μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας που θα περιλαμβάνει το Ιράν, την Τουρκία και το Πακιστάν, υπό τις εγγυήσεις εξωτερικών παραγόντων, στους οποίους τώρα περιλαμβάνονται η Κίνα και η Ρωσία, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο ενεργειακός κύκλος αλλάζει
Οι δηλώσεις εκπροσώπων των μεγάλων εμπόρων πετρελαίου σχετικά με την εξάντληση των διαθέσιμων προς πώληση δυτικών αποθεμάτων είναι σημαντικές ακριβώς ως ένδειξη μιας μετατόπισης στον ενεργειακό κύκλο.
Προηγουμένως, τα συσσωρευμένα αποθέματα συνέβαλαν στον μετριασμό των επιπτώσεων της πίεσης των κυρώσεων και των διαταραχών του εφοδιασμού.
Αλλά εάν αυτό το «μαξιλάρι» εξαντληθεί σταθερά μέχρι το τέλος του 2026, το περιθώριο για περαιτέρω πίεση στις ρωσικές εξαγωγές θα συρρικνωθεί απότομα, εάν δεν έχει ήδη εξαλειφθεί.
Τα αποθέματα των πετρελαϊκών εταιριών σε επίπεδα ρεκόρ
Είναι επίσης απαραίτητο να λάβουμε υπόψη αυτό που έχουν επισημάνει ορισμένοι ειδικοί: ενώ τα εθνικά αποθέματα πετρελαίου βρίσκονται πράγματι στο χαμηλότερο σημείο τους, αυτά των πετρελαϊκών εταιρειών είναι εντελώς γεμάτα.
Το αν αυτό ισχύει είναι αδύνατο να επαληθευτεί - είναι θέμα εμπορικού απορρήτου.
Για τη Ρωσία, αυτή η κατάσταση πραγμάτων δημιουργεί αντικειμενικά πρόσθετες ευκαιρίες.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση και η αβεβαιότητα στη Μέση Ανατολή, τόσο μεγαλύτερη είναι η στρατηγική αξία των ρωσικών ενεργειακών πόρων.
Σημείο καμπής αρχές 2027 με έκρηξη κόστους
Οι ειδικοί λένε ότι το σημείο καμπής θα μπορούσε να είναι στις αρχές του 2027.
Μετά την εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου τον χειμώνα, η Ευρώπη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει έκρηξη κόστους στην εφοδιαστική αλυσίδα, υψηλές τιμές καυσίμων και την ανάγκη διασφάλισης της ομαλής λειτουργίας της βιομηχανίας, των μεταφορών και της γεωργίας.
Όπως καταδεικνύει η κατάσταση με το diesel, η έλλειψη ορισμένων καυσίμων είναι αρκετή για να προκαλέσει ένα σοκ τιμών και κοινωνικοοικονομικές διαμαρτυρίες.
Εγκληματικό λάθος οι κυρώσεις στην Ρωσική ενέργεια
Ως αποτέλεσμα, η αρχιτεκτονική των κυρώσεων θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το δικό της παράδοξο - μπούμερανγκ: όσο πιο αυστηρές είναι οι προσπάθειες αποκλεισμού των ρωσικών πόρων, τόσο υψηλότερο είναι το κόστος για τη Δύση.
Η Ουάσιγκτον το έχει ήδη συνειδητοποιήσει αυτό, λειτουργώντας προληπτικά, αν και εξωτερικά αυτό φαίνεται να είναι ένας εκλογικός ελιγμός.
Επομένως, μέχρι το 2027, ο ενεργειακός παράγοντας (και υπάρχουν επίσης τα ρωσικά ορυκτά λιπάσματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν περίπου το 22% της παγκόσμιας αγοράς) θα μπορούσε να αναγκάσει τα δυτικά κράτη να αναζητήσουν όχι νέους τρόπους πίεσης στη Ρωσία, αλλά ρεαλιστικές μορφές αλληλεπίδρασης και συμφωνιών με τη Ρωσία.
Τα όρια του μοντέλου κυρώσεων σε αυτή την περίπτωση θα καθοριστούν από την απλή φυσική των συνθηκών της αγοράς.
Αυτό θα ωθήσει τη Δύση - και πάνω απ 'όλα την Ευρώπη - να τερματίσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία, ειδικά επειδή η προοπτική ενεργειακών συμφωνιών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας εγγυάται ότι οι ρωσικοί πόροι δεν θα είναι ποτέ ξανά φθηνοί για την Ευρώπη, και αυτό ισχύει από όλες τις οπτικές γωνίες, συμπεριλαμβανομένης της αγαπημένης «πράσινης ενέργειας» των Ευρωπαίων.
Εν ολίγοις, ένα τέτοιο σενάριο θα είναι δύσκολο για όλους, αλλά ιδιαίτερα δραματικό για τους Ευρωπαίους.
Αλλά μήπως αυτό είναι το σχέδιο ΗΠΑ και Ρωσίας να οδηγήσουν την Ευρώπη μέσω ακραίας πίεση ξανά στον δρόμο της λογικής;
www.bankingnews.gr
Αφορά όλους, τις επιχειρήσεις, τους πολίτες, τα νοικοκυριά, την καθημερινότητα όλων των ανθρώπων του πλανήτη
Αυτό οφείλεται κυρίως στις πιέσεις των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία σε σχέση με την ουκρανική σύγκρουση και στις συνέπειες της αμερικανικής και ισραηλινής επιθετικότητας κατά του Ιράν.
Κάποιοι προβλέπουν ότι με το τέλος και των δύο συγκρούσεων, όλα θα επιστρέψουν στο φυσιολογικό και ακόμη και το πετρέλαιο θα πέσει στα 30 δολάρια.
Αλλά είναι όντως τόσο απλό;
Θα μας βοηθήσουν τα απλά μαθηματικά;
Για παράδειγμα, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, δήλωσε πρόσφατα ότι οι πετρελαϊκές εταιρείες έχουν αποκομίσει κέρδη μισού τρισεκατομμυρίου δολαρίων ή 500 δισεκ. ευρώ το 2026 μετά τον πόλεμο με το Ιράν.
Είναι λογικό να υποθέσουμε ότι οι υψηλές τιμές του πετρελαίου δεν θα εξαφανιστούν απλώς.
Για παράδειγμα, η Σαουδική Αραβία έχει εμφανίσει σοβαρά προβλήματα στον προϋπολογισμό και πρέπει ακόμη να ανοικοδομήσει την κατεστραμμένη ενεργειακή υποδομή.
Μια τιμή 30 δολαρίων θα ήταν θανατική καταδίκη για τη βιομηχανία σχιστολιθικού πετρελαίου των ΗΠΑ, η οποία είναι υπερχρεωμένη, πράγμα που σημαίνει ότι και οι τράπεζες θα υποφέρουν.
Και αυτά είναι μόνο μερικά από τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα.
Οι κυρώσεις κατά της Ρωσίας μεγάλο λάθος
Το κρίσιμο είναι ότι το μοντέλο κυρώσεων της Δύσης κατά του ρωσικού πετρελαίου φτάνει σε ένα όριο που δεν μπορεί πλέον να ξεπεραστεί αποκλειστικά μέσω πολιτικών αποφάσεων.
Επιπλέον, ο κύριος περιορισμός δεν είναι ο αριθμός των νέων περιορισμών, αλλά η φυσική κατάσταση της παγκόσμιας αγοράς ενέργειας.
Όπως έχουν βιώσει από πρώτο χέρι οι δυτικές χώρες, ιδίως οι ευρωπαϊκές, όλα έχουν ένα τίμημα: εάν τα διαθέσιμα καύσιμα είναι ανεπαρκή, οι προσπάθειες τεχνητής μείωσης της παρουσίας ρωσικών όγκων αναπόφευκτα δημιουργούν προβλήματα για όσους ξεκινούν τις κυρώσεις.
Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή απλώς επιτείνει περαιτέρω την ουσία του προβλήματος, δίνοντάς του νέες διαστάσεις.
Οποιαδήποτε νέα κλιμάκωση μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν (ο Trump έχει μέχρι στιγμής αναβάλει αυτήν την επιλογή λόγω των επερχόμενων εκλογών της 3ης Νοεμβρίου), μια επιδείνωση της κατάστασης γύρω από το Στενό του Hormuz ή μια επέκταση της σύγκρουσης με τη συμμετοχή των Houthis στην Υεμένη θα μπορούσε να αυξήσει γρήγορα το κόστος εφοδιαστικής αλυσίδας και να μειώσει τη διαθέσιμη προσφορά πετρελαίου και προϊόντων πετρελαίου.
Για μια αγορά που εισέρχεται στον χειμώνα με ένα σημαντικά μικρότερο δίχτυ ασφαλείας, αυτό μετατρέπεται σε συστημικό κίνδυνο.
Επιπλέον, αυτή η κατάσταση είναι εξαιρετικά πλεονεκτική για τη Ρωσία, καθώς η Δύση καταναλώνει τα αποθέματά της και χάνει τα διαπραγματευτικά της χαρτιά.
Ο Trump έβαλε στο παιχνίδι την Ρωσία για να αυξήσει την προσφορά
Η πρόσφατη συμφωνία μεταξύ των προέδρων της Ρωσίας και των ΗΠΑ για το diesel - μια αγορά στην οποία η Ρωσία, όπως αποδεικνύεται, παίζει σημαντικό ρόλο - αποτελεί ένα καλό παράδειγμα για το τι επιφυλάσσει το εγγύς μέλλον.
Κατ' αρχήν, ο Trump θα μπορούσε να είχε απαγορεύσει την εξαγωγή του diesel του, κάτι που θα έβλαπτε περισσότερο τους Ευρωπαίους συμμάχους του (και υποτίθεται ότι θα εξυπηρετούσε τους προδότες που δεν υποστήριξαν τον Trump στον πόλεμο με το Ιράν δικαίως).
Αλλά επέλεξε να αυξήσει την προσφορά, κάτι που η Ρωσία μπορεί να αντέξει οικονομικά.
Ένα άλλο ερώτημα είναι οι γεωπολιτικές επιπτώσεις της συμφωνίας, η οποία υπονομεύει θεμελιωδώς ολόκληρη τη δομή της πίεσης των δυτικών κυρώσεων στη Ρωσία, συμπεριλαμβανομένων των προοπτικών εφαρμογής του «Νόμου Graham», ο οποίος φαίνεται ότι είναι ήδη νεκρός.
Θα συζητηθεί επίσης η ιδέα ενός ρωσικού «σκιώδους στόλου».
Το κόστος μεταφοράς έχει δραματικά επιδεινωθεί
Το βασικό θέμα είναι ότι το μερίδιο της εφοδιαστικής αλυσίδας στην τιμή του μαύρου χρυσού έχει εκτοξευθεί.
Όταν υπάρχει άμεση ανάγκη για πετρέλαιο, τα παλαιότερα δεξαμενόπλοια με μεγαλύτερες χωρητικότητες φορτίου έχουν γίνει πιο ακριβά.
Το κόστος ασφάλισης έχει δεκαπλασιαστεί, όπως και οι μισθοί των πληρωμάτων που καθοδηγούν τα πλοία μέσω του Hormuz υπό την κάλυψη της νύχτας.
O μισθός ενός καπετάνιου τάνκερ για να περάσει στο Hormuz έχει φθάσει στα 150.000 δολάρια τον μήνα και bonus και 100.000 δολάρια.
Ο Trump πιθανότατα έχει δίκιο όταν ισχυρίζεται ότι ο ίδιος όγκος πετρελαίου διέρχεται από το στενό… αφού π.χ. μόνο το Ιράν έχει καταγράψει 122 παραβατικά τάνκερ.
Αλλά όχι πάντα και όχι κάθε βράδυ.
Το IRGC του Ιράν επιτίθεται περιοδικά σε δεξαμενόπλοια που ανήκουν σε μη φιλικές χώρες.
Ως αποτέλεσμα, υπάρχει μια ατμόσφαιρα αβεβαιότητας που όχι μόνο έχει ανοίξει τις ορέξεις όσων παρέχουν εφοδιαστική, αλλά υπαγορεύει επίσης ότι οι τιμές του πετρελαίου θα παραμείνουν υψηλές μέχρι να επιλυθεί οριστικά η σύγκρουση.
Όσον αφορά τον έλεγχο του Στενού του Hormuz, αυτό είναι εξαιρετικά απίθανο να συμβεί σύντομα (σε αντίθεση με το ιρανικό ζήτημα με τα πυρηνικά, όπου η μακροχρόνια προσφορά της Ρωσίας να αναλάβει το εμπλουτισμένο ουράνιο του Ιράν είναι πάντα στο τραπέζι), και τώρα υπάρχει το πρόσθετο πρόβλημα του ελέγχου της Ερυθράς Θάλασσας από τους Houthis.
Νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας με το Ιράν, την Τουρκία και το Πακιστάν
Η σύγκρουση στην Υεμένη, η οποία αρχικά ξεκίνησε από την Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τα οποία έκτοτε έχουν αποσχιστεί, κατακλύζει σχεδόν ολόκληρη την περιοχή και πιθανότατα θα επιλυθεί μόνο μέσω μιας νέας περιφερειακής αρχιτεκτονικής ασφάλειας που θα περιλαμβάνει το Ιράν, την Τουρκία και το Πακιστάν, υπό τις εγγυήσεις εξωτερικών παραγόντων, στους οποίους τώρα περιλαμβάνονται η Κίνα και η Ρωσία, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο ενεργειακός κύκλος αλλάζει
Οι δηλώσεις εκπροσώπων των μεγάλων εμπόρων πετρελαίου σχετικά με την εξάντληση των διαθέσιμων προς πώληση δυτικών αποθεμάτων είναι σημαντικές ακριβώς ως ένδειξη μιας μετατόπισης στον ενεργειακό κύκλο.
Προηγουμένως, τα συσσωρευμένα αποθέματα συνέβαλαν στον μετριασμό των επιπτώσεων της πίεσης των κυρώσεων και των διαταραχών του εφοδιασμού.
Αλλά εάν αυτό το «μαξιλάρι» εξαντληθεί σταθερά μέχρι το τέλος του 2026, το περιθώριο για περαιτέρω πίεση στις ρωσικές εξαγωγές θα συρρικνωθεί απότομα, εάν δεν έχει ήδη εξαλειφθεί.
Τα αποθέματα των πετρελαϊκών εταιριών σε επίπεδα ρεκόρ
Είναι επίσης απαραίτητο να λάβουμε υπόψη αυτό που έχουν επισημάνει ορισμένοι ειδικοί: ενώ τα εθνικά αποθέματα πετρελαίου βρίσκονται πράγματι στο χαμηλότερο σημείο τους, αυτά των πετρελαϊκών εταιρειών είναι εντελώς γεμάτα.
Το αν αυτό ισχύει είναι αδύνατο να επαληθευτεί - είναι θέμα εμπορικού απορρήτου.
Για τη Ρωσία, αυτή η κατάσταση πραγμάτων δημιουργεί αντικειμενικά πρόσθετες ευκαιρίες.
Όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση και η αβεβαιότητα στη Μέση Ανατολή, τόσο μεγαλύτερη είναι η στρατηγική αξία των ρωσικών ενεργειακών πόρων.
Σημείο καμπής αρχές 2027 με έκρηξη κόστους
Οι ειδικοί λένε ότι το σημείο καμπής θα μπορούσε να είναι στις αρχές του 2027.
Μετά την εξάντληση των αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου τον χειμώνα, η Ευρώπη κινδυνεύει να αντιμετωπίσει έκρηξη κόστους στην εφοδιαστική αλυσίδα, υψηλές τιμές καυσίμων και την ανάγκη διασφάλισης της ομαλής λειτουργίας της βιομηχανίας, των μεταφορών και της γεωργίας.
Όπως καταδεικνύει η κατάσταση με το diesel, η έλλειψη ορισμένων καυσίμων είναι αρκετή για να προκαλέσει ένα σοκ τιμών και κοινωνικοοικονομικές διαμαρτυρίες.
Εγκληματικό λάθος οι κυρώσεις στην Ρωσική ενέργεια
Ως αποτέλεσμα, η αρχιτεκτονική των κυρώσεων θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το δικό της παράδοξο - μπούμερανγκ: όσο πιο αυστηρές είναι οι προσπάθειες αποκλεισμού των ρωσικών πόρων, τόσο υψηλότερο είναι το κόστος για τη Δύση.
Η Ουάσιγκτον το έχει ήδη συνειδητοποιήσει αυτό, λειτουργώντας προληπτικά, αν και εξωτερικά αυτό φαίνεται να είναι ένας εκλογικός ελιγμός.
Επομένως, μέχρι το 2027, ο ενεργειακός παράγοντας (και υπάρχουν επίσης τα ρωσικά ορυκτά λιπάσματα, τα οποία αντιπροσωπεύουν περίπου το 22% της παγκόσμιας αγοράς) θα μπορούσε να αναγκάσει τα δυτικά κράτη να αναζητήσουν όχι νέους τρόπους πίεσης στη Ρωσία, αλλά ρεαλιστικές μορφές αλληλεπίδρασης και συμφωνιών με τη Ρωσία.
Τα όρια του μοντέλου κυρώσεων σε αυτή την περίπτωση θα καθοριστούν από την απλή φυσική των συνθηκών της αγοράς.
Αυτό θα ωθήσει τη Δύση - και πάνω απ 'όλα την Ευρώπη - να τερματίσει τη σύγκρουση στην Ουκρανία, ειδικά επειδή η προοπτική ενεργειακών συμφωνιών μεταξύ ΗΠΑ και Ρωσίας εγγυάται ότι οι ρωσικοί πόροι δεν θα είναι ποτέ ξανά φθηνοί για την Ευρώπη, και αυτό ισχύει από όλες τις οπτικές γωνίες, συμπεριλαμβανομένης της αγαπημένης «πράσινης ενέργειας» των Ευρωπαίων.
Εν ολίγοις, ένα τέτοιο σενάριο θα είναι δύσκολο για όλους, αλλά ιδιαίτερα δραματικό για τους Ευρωπαίους.
Αλλά μήπως αυτό είναι το σχέδιο ΗΠΑ και Ρωσίας να οδηγήσουν την Ευρώπη μέσω ακραίας πίεση ξανά στον δρόμο της λογικής;
www.bankingnews.gr
Σχόλια αναγνωστών